Etiqueta: Joaquín Lourido
Recuerdos bajo la lluvia.-Capítulo 1 por Joaquín Lourido
Esta tarde llueve Esta tarde llueve. Llevo casi una hora sentado junto a la ventana, viendo cómo las gotas resbalan por el cristal. No tengo [more…]
Voces.-Quién cuidó de todos y nunca fue cuidado por Joaquín Lourido
Nunca supo muy bien cuándo empezó. Quizá fue de niño, cuando aprendió que había que levantarse antes que los demás para preparar las cosas. Quizá [more…]
A contraluz por Joaquín Lourido
Cambiar la perspectiva no consiste en mirar distinto, sino en atreverse a no seguir la huella de todos. Dejar de ser manada y permanecer esencia, [more…]
Voces alzadas desde el silencio.- Los tres umbrales.- Salir por Joaquín Lourido
La libertad compartida Toda espera termina algún día.Las puertas volvieron a abrirse. Las calles recuperaron el rumor de las conversaciones. Los parques volvieron a llenarse [more…]
Voces alzadas desde el silencio- Los tres umbrales.- No quiero salir por Joaquín Lourido
La aceptación Hay una diferencia profunda entre no poder hacer algo y decidir no hacerlo. La primera situación nos enfrenta al límite. La segunda nace [more…]
Haz que el tiempo cuente por Joaquín Lourido
Hay personas que estacionan el tiempo, que aún después de irse no menguan los instantes, ni se borran los minutos… Personas que dejan su luz [more…]
Voces alzadas desde el silencio.- Los tres umbrales.- Apertura por Joaquín Lourido
Apertura Hay puertas que separan habitaciones y puertas que separan épocas de una vida. Las primeras se cruzan con un paso; las segundas, con una [more…]
DESDE ESTA MUERTE, REVIVO por Joaquín Lourido
La poesía para quienes aprendieron a vivir después de perderlo todo Ahora ya no recuerdo el día en que dejé de esperar tu voz. Ni [more…]
Dentro de tu voz por Joaquín Lourido
Me gusta rozar tu silencio, despertarlo con mis dedos, como una guitarra dormida esperando un nuevo fuego. Voy bordando melodías sobre tu calma y tu [more…]
Voces alzadas desde el silencio.- El ruido del hombre y la paciencia del bosque por Joaquín Lourido
El ser humano siempre habló de conquistar la Naturaleza, como si la vida fuese una guerra y no un vínculo. Desde hace siglos levanta ciudades [more…]
El eclipse húmedo por Joaquín Lourido
Busco tus besos entre miles… Pues ya mis ilusiones… son sombras… Sombras… sombras… Y aunque sé muy bien… que tú ya no me nombras… sé [more…]
La generación que heredó el ruido por Joaquín Lourido
Cómo enseñar a pensar en una época que solo enseña a reaccionar Nunca hubo tanto conocimiento disponible y nunca costó tanto detenerse a pensar. Las [more…]
Voces.- El ruido del hombre y la paciencia del bosque por Joaquín Lourido
El ser humano siempre habló de conquistar la Naturaleza, como si la vida fuese una guerra y no un vínculo. Desde hace siglos levanta ciudades [more…]
Entre bytes y piel por Joaquín Lourido
Dulces besos por la red no me saben a tu piel tu voz llega, pero no apaga lo que arde en mí La pantalla no [more…]
El bienestar social: una arquitectura invisible por Joaquín Lourido
Hay palabras que se repiten tanto que acaban perdiendo contorno. “Bienestar” es una de ellas. Se desliza por discursos institucionales, informes técnicos y promesas políticas [more…]
Voces.- El aire después de la voz.- Dar lugar por Joaquín Lourido
Nadie sabía exactamente cuándo había empezado a fijarse en ella. No era una presencia evidente. No ocupaba el centro, no interrumpía, no pedía turno. Estaba [more…]
Divina | Canción para mi Madre | Homenaje Íntimo por Joaquín Lourido
Antes de aprender la luz, ya respiraba en ti. Ese mundo que a solas habité, flotando entre lo oscuro, no era vacío ni ausencia, era [more…]
Amanecer en el atardecer por Joaquín Lourido
Apareciste… no como llegan las cosas… apareciste sobre lo que en mí ya estaba cediendo Yo ya estaba cayendo sin ruido… y tú… viniste de [more…]
Passion Fruit ( a dos voces, femenino y masculino) por Joaquín Lourido
Anoche me soñé contigo, fue un sueño muy lindo. Estábamos tú y yo en un inmenso jardín, nos encontrábamos sentados en unas sillas metálicas de [more…]
Léeme otra vez por Joaquín Lourido
Me escribiste en los pies… poesía, pa’ no tocar… el suelo… Y en mi boca un invierno dormido, que se vuelve primavera… si lo leo… [more…]
Voces.- La ciudad que aprendió a susurrar por Joaquín Lourido
Dicen que hubo un tiempo en que la gente hablaba en voz alta. En las plazas se discutía, en las mesas se debatía, en las [more…]
No son ilegales por Joaquín Lourido
No crucé una frontera. Crucé el hambre. Crucé el miedo. Crucé lo que tú nunca tendrás que cruzar. Me llamas ilegal mientras limpias tu casa, [more…]
Ella por Joaquín Lourido
Ella… no llega: ocurre. Y algo en mí se quiebra como un vaso solo en la madrugada. Ella… cuando entra, la luz se retira, sí, [more…]
Soberanía interior .-Capítulo 1 por Joaquín Lourido
La vida contemporánea no solo impone exigencias externas; instala marcos mentales. Nos ofrece interpretaciones antes incluso de que formulemos preguntas. Nos acostumbra a reaccionar más [more…]
La lampara rota por Joaquín Lourido
“En la última página había una firma: Isabel Roldán. Andrés no encontró ese nombre en ningún archivo. Pensó que quizá nunca lo encontraría. Y comprendió [more…]
Voces alzadas desde el silencio.- Giordano Bruno por Joaquín Lourido
Cuando el universo dejó de tener centro En el año 1600, en Roma, fue ejecutado Giordano Bruno. Sin embargo, reducir su muerte a un episodio [more…]
Cantiga do Vento por Joaquín Lourido
Vento que pasa, vento que soa, leva o meu canto, tráemoa agora. Vento dos montes, libre e errante, ergues a folla, fas danzar o aire. [more…]
Cantiga do Lume por Joaquín Lourido
Lume que arde, lume que chama, guía na noite, forza na alma. No medio da roda prende o resplandor, levanta os brazos, canta o corazón. [more…]
Voces.- Capítulo III.- Donde la verdad decide volver a hablar por Joaquín Lourido
Hoy, en pleno siglo XXI, seguimos atrapados en un extraño espejismo: creemos que somos más libres porque tenemos más pantallas, más mensajes, más ruido. Pero [more…]
Dudas y certezas por Joaquín Lourido
Puedo quejarme un rato, decir que no has amado, que me dejaste bajo la lluvia y que tus ojos no me miran con el brillo [more…]
Voces.- Capítulo II.- El clavo ardiente por Joaquín Lourido
La razón de tanta censura, tanta trampa, tanta mezquindad no es compleja: la libertad de pensamiento siempre resulta peligrosa para quienes necesitan que todo siga [more…]
Voces.- Capítulo I.- La voz que nació del silencio.- por Joaquín Lourido
Siempre hay un momento en que el mundo parece avanzar sin moverse. Callado, estático, cómodo en sus propias sombras. En esos momentos, cuando la historia [more…]
Cantiga de Auga por Joaquín Lourido
Auga que corre, auga que canta, leva a tristeza, dáme esperanza. No leito do río soñei co teu nome, as ondas levaban segredos antigos. Auga [more…]